16.03.2013
__Wintersport 2013. Na twee jaar te hebben overgeslagen, duurt het iets langer dan gewoonlijk voor ik weer als tevoren van de berg af glijd.
__Het gevoel en de sfeer die voor mij bij wintersport horen, zijn daarentegen al op dag één zoals vroeger. Een familievakantie, met bordspelletjes aan de eettafel, vroeg naar bed, vroeg opstaan en ‘knallen’.
__Bij de gondellift al de eerste flashbacks. Hoe een dikke skibroek haar dijen dichter bij elkaar brengt. Eenmaal plaatsgenomen haar gouden ringen van onder haar handschoenen tevoorschijn komen. Haar nagels zijn lang en rond gevijld. Altijd heeft ze onmiddellijk een papieren zakdoekje om het lekken van de neus te verhelpen. Dit uitzicht had ze mooi gevonden, deze piste zou ze geen tweede keer doen. Heb ik me wel ingesmeerd met zonnebrandcrème? Nu een warme chocolademelk, zonder rum, met slagroom. Aan het eind van de dag valt haar haar, nat van de sneeuw, vreemd over de haarband heen. De oren zijn warm gebleven, al heb ik de steentjes in haar oren de hele dag kunnen zien.
__Mijn vader ervaart iets soortgelijks, merk ik. Na een dag met enorme mist als twee blinden te hebben geskied, herinnert hij zich het hotel waar hij zo’n dertig jaar geleden met haar verbleef. Verbaasd luister ik; over herinneringen hoor ik hem niet vaak. In het compleet gerenoveerde hotel valt weinig voor hem te herkennen. Toch neemt hij er even de tijd rond te kijken en me te vertellen over de avond dat hij hier ontzettend dronken werd. Enorm geschrokken van de rekening waarschuwde mijn moeder hem dat ze eerder naar huis moesten als hij zo doorging. We lachen.
__Teruggekomen lig ik in bad. De herinneringen ten overvloede, besef ik dat missen hier niet nodig is. Zij is onlosmakelijk verbonden.
